Exit Webwinkel

Anderhalf jaar geleden heb ik mijn bedrijf verkocht en sindsdien is mijn webwinkel geschiedenis. Voor mij dan, want hij is gewoon doorgegaan in de handen van een andere mama. Gelukkig, want ik heb jaren met hart en ziel geknutseld aan dit kind.

Het ontstaan van de winkel

Na een burn out zo’n zeven jaar geleden en het opzeggen van een leuke baan als redactiechef beheerste één vraag mijn gedachten: wat nu? Ik moest en wilde weer aan de slag. Ik kreeg altijd veel opmerkingen over de vrolijke en originele kleding van onze kinderen als we in Frankrijk op bezoek waren bij familie. Omdat in Nederland zoveel leuke kindermerken bestaan, besloot ik een internationale webwinkel voor hippe Hollandse duurzame kinderkleding te starten. Ook omdat we plannen hadden naar Frankrijk te verhuizen, leek dit de ideale baan. Vrijheid blijheid, je eigen tijd indelen – vooral handig in combinatie met kleine kinderen –,de winkel verhuist gewoon mee.

screenshot Zazou najaar 2010Ongelooflijk leuk en spannend om een heel nieuw concept te bedenken. Online kinderkledingwinkels waren er toen ook al genoeg, maar dit idee bestond nog niet. Na een enorm creatief en inspirerend bedenk- en bouwjaar jaar ging ik online met een Engels- en Franstalige shop. Omdat mijn netwerk in Nederland natuurlijk veel groter is dan in het buitenland en mede door social media als Twitter en Facebook, had ik al snel veel Nederlandstalige klanten. Een Nederlandse versie liet dan ook niet lang op zich wachten. Daarnaast had ik klanten in Japan, Brazilië, Noord-Amerika, Roemenië en Hongarije, maar vooral in heel West-Europa. En bouwde ik een enorm netwerk aan concullega’s op, waar ik lief en leed mee heb gedeeld.

Niet mijn passie

Ik heb onvoorstelbaar veel geleerd in die periode, dingen waar ik mezelf nooit toe in staat had geacht. Een internationaal bedrijf runnen, publiciteit genereren in drie talen, de wondere wereld van de e-commerce en de kindermodewereld. Ik wist niets van mode, noch van (online) retail. Nu wel. En ik ontdekte dat mijn hart er niet sneller van gaat kloppen. Ik ben geen detailhandelaar. Ik kan prima organiseren, doe leuk marketing, haalde de binnen- en buitenlandse bladen, maar rompertjes verkopen kan ik niet. Of liever: wil ik niet. Dus besloot ik de hele boel te verkopen.

In de aanbieding…

Dat bleek een geheel nieuwe tak van sport. Ik postte berichten op Twitter, in allerlei groepen op LinkedIn en op fora voor webwinkeliers. Ik maakte een mooie verkooppresentatie en de eerste geïnteresseerden dienden zich aan. Wat ik erg lastig vond was het bepalen van de waarde. De omzet, je website en je voorraad zijn makkelijk vast te stellen, maar wat is je klantenbestand waard? Je persbestand? Je publiciteitswaarde? Uiteindelijk is het wat de gek ervoor geeft… Dat bleek in eerste instantie tegen te vallen. Verschillende keren heb ik de waardestaatjes aangepast. Daarnaast was ik verbaasd over het feit dat zoveel ‘geïnteresseerden’ verwachtten snel binnen te lopen met een webshop. Ik kan je vertellen: het is keihard werken. Er bestaat niet zoiets als snel geld. Uitzonderingen daargelaten, maar dat wil nog niet zeggen dat je er niets voor hoeft te doen. Die zogenaamde kandidaten vielen snel af. Gelukkig diende zich na een paar maanden de nieuwe eigenaresse aan die het avontuur verder aandurfde. Missie geslaagd.

Afkicken

De eerste week na de overdracht moest ik soms letterlijk op mijn handen gaan zitten. Ongelooflijk hoe je werk fysiek zo in je systeem kan kruipen. Mijn handen vlogen steeds weer naar de computer: éven inloggen om verkopen te bekijken (oh nee, kan niet meer), éven dat factuurtje printen (oh nee, hoeft niet meer), het is dinsdag, de nieuwsbrief moet eruit! (Oh nee…) En toen was ook dat over en kon ik verder.

Wat ik miste aan het runnen van een webwinkel was de intellectuele uitdaging. Hoeveel dingen ik ook heb gedaan en uitgezocht die ik nooit eerder had gedaan, hoeveel ik ook heb geleerd, de vragen die ik mezelf stelde werden niet beantwoord en ik bleef ronddraaien in hetzelfde kringetje. En zo was ik na een omweg van zes jaar weer terug bij af (ik kwam langs Start en ontving 200 euro) en schrijf ik weer, als freelancer. Daarnaast heb ik een geweldige baan als eindredacteur bij een glossy. En ik hoop dit nog heel lang te blijven doen. Trouwens, u kunt mij inhuren.

PS We zitten ondertussen nog steeds in Nederland. Er moet tenslotte iets te dromen overblijven.

avatar

About Lonneke Bär

Geboren in 1972, Studie Vergelijkende Kunstwetenschappen, gewerkt als contentmanager, (chef/eind)redacteur, tekstschrijver, copywriter, woont in Amsterdam, getrouwd met een Fransman, twee kinderen van 8 en 10. Twitter: @lalonneke LinkedIn: nl.linkedin.com/in/lonnekebar

, , , ,

1 reactie bij Exit Webwinkel

  1. avatar
    Kyki 18 december 2012 bij 09:52 #

    Leuke blog!

Geef een reactie